Archiv des Autors: ubezpieczenia Monachium

Emerytalne

Nowy produkt ERGO: Invita – ubezpieczenie emerytalne jakiego nie oferuje zadna inna firma ubezpieczeniowa. Invita Garantie – dla wygodnych i Invita Chance – dla znawcow rynku kapitalowego. Zainteresowanym udzielam fachowych informacji telefonicznie lub osobiscie po uzgodnieniu terminu pod nr tel. 01725462295.

Kindergeld, Elterngeld, Kinderzuschlag 2014

Zasiłek macierzyński (Mutterschaftsgled) przysługuje w Niemczech w okresie na 6 tygodni przed porodem i przez kolejne 8 tygodni po porodzie. W tym czasie młode mamy które pracowały mają prawo do pełnej pensji, a bezrobotne otrzymują 13 euro za każdy dzień. Wysokość Kindergeld, czyli zasiłku na dziecko nie ma w Niemczech związku z wysokością dochodów i jest uzależniony wyłącznie od liczby pociech. Na pierwsze i drugie przysługuje po 184 euro, na trzecie 190 euro, a na czwarte i kolejne po 215 euro. Tyle należy się co miesiąc, do 21 roku życia dziecka albo do 25 roku, jeśli dziecko nadal się uczy i pozostaje na utrzymaniu rodziców.

Kolejne, duże świadczenie to Elterngeld, które jest odpowiednikiem naszego zasiłku wychowawczego. Przysługuje, gdy jeden z rodziców przerywa pracę zawodową, aby zająć się opieką nad dzieckiem. Elterngeld jest wyliczane na podstawie dotychczasowych dochodów i wynosi 67 proc. podstawy (lub 65 proc. jeśli dochód przekraczał 1200 euro netto) i może wynieść maksymalnie 1800 euro. Minimalna wypłata tego zasiłku wynosi 300 euro. Tyle m.in. otrzymują rodzice przebywający na bezrobociu lub żony pozostające na utrzymaniu męża. Eletrnegld można pobierać przez 10 do 14 miesięcy, zależnie od tego czy wcześniej był wypłacany zasiłek macierzyński.

Rodziny o niskich dochodach mogą dodatkowo liczyć na Kinderzuschlag, który wynosi do 140 euro na każde dziecko. Ten zasiłek przysługuje rodzicom, których łączne, miesięczne dochody wynoszą nie mniej niż 900 euro, ale nie przekraczają poziomu 1466 euro brutto.

Dodatkowe świadczenie, niezależne od wysokości dochodów rodzica, należą się matkom samotnie wychowującym dzieci. Zasiłek wypłacany jest do 12 roku życia dziecka i wynosi 133 euro (do 6 roku życia) lub 180 euro (od 7 do 12 roku życia).

Specjalne świadczenie można otrzymać także na dzieci które studiują. Ten zasiłek, zwany skrótowo BAfög wynosi maksymalnie do 670 euro miesięcznie, z tym że w połowie podlega on zwrotowi po ukończeniu studiów. BAfög można pobierać nawet do 35 roku życia (studenta, nie rodziców!).

Polskie Biuro w Monachium

Polskie Biuro w Niemczech oferuje

- rejestracja i prowadzenie działalności gospodarczej jednoosobowej (Gewerbe) lub kilkuosobowej (GbR), również dla osób bez meldunku w Niemczech

- zapewniamy stały adres na terenie Niemiec

- zakładamy konto

- wypełniamy formularze do numeru podatkowego

- piszemy upomnienia, oferty, wystawiamy rachunki…

- korespondencja z instytucjami…

- korzystne ubezpieczenia zdrowotne na bez nadpłacania zaległych składek już od 122 €/miesiąc

- samochodowe z uznaniem polskich zniżek

- ubezpieczenie firmy

- ubezpieczenie rodzinne

- tłumaczenia – głównie w językach niemieckim i polskim. Na Państwa życzenie istnieje możliwość tłumaczenia w innych językach

 - pomoc tłumacza przy załatwianiu formalności np. zasiłku rodzinnego lub dodatku mieszkaniowego

Masz pytania, potrzebujesz wyjaśnień lub indywidualnego doradztwa? Napisz do nas lub zadzwoń. Przygotujemy dla Ciebie inetresującą ofertę.
Podaj numer telefonu i datę urodzenia- oddzwonimy.

Tłumaczenia Monachium München

Tłumaczenia München Nürnberg Würzburg

Tłumaczenie dokumentacji firmowej, korespondencji urzędowej, materiałów reklamowych, ulotek, broszur, życiorysy, listy motywacyjne, pomoc tłumacza przy załatwianiu formalności w urzędach, bankach i wypełnianiu formularzy np. do zasiłku rodzinnego (również na dzieci w Polsce).

Praca na Gewerbe Monachium

Praca na Gewerbe München Nürnberg Würzburg

Oferty pracy na Gewerbe, zlecenia dla osób na  Gewerbie!

Zadzwoń i dowiedz się więcej!


Ustawowe zdrowotne w Niemczech

Ustawowe ubezpieczenie zdrowotne w Niemczech

W Niemczech rozróżnia się ustawowe i prywatne ubezpieczenia zdrowotne. Z reguły pracownicy ubezpieczeni są obowiązkowo w ustawowym zakładzie ubezpieczenia zdrowotnego. Następujące grupy osób mogą przejść do ubezpieczenia prywatnego: pracownicy najemni z rocznym dochodem brutto od co najmniej 45.000 EUR (granica ubezpieczenia obowiązkowego), przedstawiciele wolnych zawodów, pracujący na własny rachunek i urzędnicy. Ustawowo ubezpieczeni mają też możliwość zawrzeć dodatkowe ubezpieczenie, pokrywające dodatkowe świadczenia poza zakresem ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego. Informacje o świadczeniach z tytułu prywatnego ubezpieczenia zdrowotnego otrzymuje się od danej instytucji ubezpieczeniowej.

Poniższe informacje odnoszą się wyłącznie do ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego. Pracownicy objęci ustawowym ubezpieczeniem zdrowotnym mogą wybrać między następującymi kasami chorych:

  • powszechne lokalne kasy chorych (AOK)
  • kasy zastępcze
  • cechowe kasy chorych
  • zakładowe kasy chorych

Ubezpieczeni otrzymują od swego ubezpieczyciela kartę ubezpieczeniową (chipową), z którą mogą korzystać z wszelkich świadczeń lekarskich. Pracownicy transgraniczni mogą korzystać ze świadczeń z niemieckiego ubezpieczenia zdrowotnego zarówno w Niemczech, jak i w Polsce czy w Czechach.

Zasiłek chorobowy:

Członkowie ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego mają w ramach leczenia prawo do zasiłku chorobowego, jeśli są niezdolni do pracy lub są na koszt kasy chorych stacjonarnie leczeni w szpitalach, placówkach profilaktycznych lub rehabilitacyjnych (sanatoriach). Zasiłek chorobowy przysługuje bez ograniczenia czasowego od chwili, kiedy upłynął okres prawa do dalszej wypłaty wynagrodzenia. Zasiłek chorobowy wynosi 70% wynagrodzenia brutto, osiąganego przed chorobą, i nie więcej niż 90% wynagrodzenia netto. Z zasiłku są opłacane składki na ubezpieczenie emerytalne i na wypadek bezrobocia. W razie niezdolności do pracy z powodu tej samej choroby wypłata zasiłku chorobowego jest ograniczona do co najwyżej 78 tygodni w okresie trzech lat. Po rozpoczęciu następnego okresu trzyletniego powstaje ponownie prawo do zasiłku chorobowego z powodu tej samej choroby, jeżeli w międzyczasie pracownik ubezpieczony przez co najmniej sześć miesięcy nie był niezdolny do pracy z powodu tej choroby oraz pracował zarobkowo lub pozostawał w dyspozycji pośrednictwa pracy.

Swobodny wybór lekarza i opłaty za wizytę u lekarza:
Ubezpieczeni mogą chodzić do każdego lekarza, do którego mają zaufanie. Ubezpieczeni ustawowo muszą w Niemczech uiścić przy pierwszej wizycie u lekarza w danym kwartale 10 EUR tytułem opłaty za wizytę u lekarza (dotyczy też szpitali i pogotowia ratunkowego). Opłatę za wizytę u lekarza ubezpieczeni uiszczają bezpośrednio u lekarza. Jeżeli odwiedzają lekarza więcej razy w kwartale, to opłata należy się tylko raz. Obowiązuje to również wtedy, kiedy ubezpieczony odwiedza różnych lekarzy, o ile ma od swego lekarza rodzinnego skierowanie do innego lekarza. Bez skierowania uiszcza się opłatę za każdą wizytę u lekarza oddzielnie. Przy zabiegach stomatologicznych opłata za wizytę u lekarza musi być uiszczana oddzielnie, nawet jeśli w danym kwartale została już uiszczona u lekarza rodzinnego. Przy wszystkich badaniach profilaktycznych i wczesnego rozpoznania u lekarzy rodzinnych, specjalistów i stomatologów nie ma obowiązku uiszczania opłaty za wizytę u lekarza. Nie ma go również, jeżeli ubezpieczony ma mniej niż 18 lat.

Dopłata do lekarstw:
Ubezpieczeni w wieku poniżej 18 lat nie płacą za lekarstwa. Ubezpieczeni od 18 lat muszą płacić sami 10% ceny każdego lekarstwa, jednak nie mniej niż 5 EUR i nie więcej niż 10 EUR. Jeżeli lekarstwo kosztuje mniej niż 5 EUR, to trzeba zapłacić jego pełną faktyczną cenę. Ubezpieczeni nie są zobowiązani do płacenia za lekarstwa (i inne świadczenia medyczne w ramach ustawowego ubezpieczenia, które są objęte dopłatami) więcej niż 2% ich dochodu rocznego brutto. Dlatego warto zatrzymywać paragony i pokwitowania, aby móc je ewentualnie przedłożyć z końcem roku. W razie ciężkiej lub przewlekłej choroby ubezpieczony musi dokonywać dopłat tylko w granicach 1% rocznego dochodu brutto. O tym, czy zachodzi przypadek ciężkiej choroby, rozstrzyga kasa chorych.

W celu stwierdzenia ciężkiego zachorowania muszą być spełnione następujące kryteria: Co najmniej 1 wizyta u lekarza kwartalnie w ciągu roku, a ubezpieczony albo wymaga opieki (II lub III grupa pielęgnacyjna), albo stopień jego niepełnosprawności lub ograniczenia zdolności do zarobkowania wynosi co najmniej 60%, albo bez leczenia należy spodziewać się pogorszenia stanu chorego.

Pielęgnacja i terapia:
Po złożeniu wniosku do kasy chorych lub na podstawie orzeczenia lekarskiego ubezpieczeni mogą domagać się następujących świadczeń, przy których sami ponoszą część kosztów (udział własny):

  • Opieka szpitalna: do 28. dnia pobytu w szpitalu w ciągu roku udział własny osoby ubezpieczonej w wieku powyżej 18 lat wynosi 10 EUR za każdy dzień kalendarzowy, jednak nie więcej niż 280 EUR w ciągu roku. Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat udziału własnego nie płacą. Ubezpieczony płaci kwotę stanowiącą udział własny bezpośrednio szpitalowi.
  • Pielęgnacja chorego (poza szpitalem): Dorośli płacą 10% kosztów usług logopedów, trenerów gimnastyki rehabilitacyjnej, masażystów oraz ergoterapeutów.

Dopłata jest tu – jak w wypadku lekarstw – ograniczona do 2% lub 1% rocznego dochodu brutto. Informacji o innych świadczeniach udzielają właściwe kasy chorych.

Profilaktyka i rehabilitacja (kuracja):
Pojęcie „kuracja” nie jest już używane oficjalnie. Wcześniejsze „kuracje” są obecnie określane jako medyczne świadczenia profilaktyczne lub rehabilitacja. Kasa chorych pokrywa te koszty, jeżeli nie pokrywa ich inna instytucja ubezpieczenia społecznego (np. ubezpieczenie emerytalne). Tu również obowiązują dopłaty omówione przy pielęgnacji chorych. Niektóre kasy chorych pokrywają również koszty „kuracji” za granicą.

Świadczenia związane z macierzyństwem:

  • badania profilaktyczne podczas ciąży i po porodzie.
  • zasiłek macierzyński (patrz przepisy prawa pracy)
  • zasiłek chorobowy (patrz powyżej)

Środki pomocnicze:
Środkami pomocniczymi są np. aparaty słuchowe, buty ortopedyczne, wózki inwalidzkie itp., okulary lub szkła kontaktowe. Ich koszty podlegają zwrotowi dopiero w razie uznania ograniczenia zdolności do zarobkowania na poziomie co najmniej 50%. W wypadku środków pomocniczych również obowiązują dopłaty omówione przy pielęgnacji chorych.

Zwrot kosztów przejazdów:
Niezbędne z medycznego punktu widzenia koszty przejazdów są pokrywane przez kasy chorych bez dopłat (przewóz z jednego szpitala do drugiego/przewóz ratunkowy). O zwrot kosztów dojazdów w celu otrzymania ambulatoryjnej pomocy medycznej (np. dializy) ubezpieczeni mogą w indywidualnych przypadkach wystąpić do kasy chorych. Także w razie akceptacji muszą uiścić dopłatę.

Protetyka:
Koszty protez są przez kasy chorych pokrywane tylko częściowo, w formie stałej dopłaty, stosownej do zdiagnozowanego stanu. Ubezpieczony otrzymuje pewną stałą kwotę, której wysokość jest zależna od rodzaju protezy. Ubezpieczony ma swobodę wyboru rodzaju protezy.

Ubezpieczenie pielęgnacyjne:
Ubezpieczenie pielęgnacyjne, podobnie jak ubezpieczenie zdrowotne, jest ubezpieczeniem obowiązkowym. Realizują je kasy pielęgnacyjne poszczególnych kas chorych. Osoby ubezpieczone w prywatnej kasie chorych muszą również zawrzeć prywatne ubezpieczenie pielęgnacyjne. Ubezpieczenie partycypuje w kosztach pielęgnacji ambulatoryjnej, rodzinnej i stacjonarnej przy długoterminowej potrzebie pielęgnacji, np. na starość. Pielęgnacja w tym znaczeniu obejmuje pomoc przy pielęgnacji ciała, przyjmowaniu pokarmu, przemieszczaniu się i prowadzeniu gospodarstwa domowego. Świadczenia są zapewniane stosownie do rozmiaru potrzeb.

Pracownik w Niemczech musi uiszczać dodatkowo, oprócz składki na ubezpieczenie zdrowotne, także składkę na ubezpieczenie pielęgnacyjne. Aby w pełni korzystać ze świadczeń pielęgnacyjnych, trzeba w ostatnich dziesięciu latach przed złożeniem wniosku przez dwa lata wpłacać jako członek do kasy pielęgnacyjnej lub być ubezpieczonym członkiem rodziny. W razie korzystania ze świadczeń pielęgnacyjnych w Polsce lub w Czechach ubezpieczeni otrzymują świadczenia rzeczowe poprzez pomoc w wykonywaniu świadczeń (patrz ubezpieczenie zdrowotne). Pieniężne świadczenia pielęgnacyjne otrzymuje się w razie potrzeby od niemieckiego ubezpieczenia pielęgnacyjnego. Odpowiednio do zakresu potrzeby pomocy, osoby wymagające pielęgnacji kwalifikowane są do jednej z trzech grup pielęgnacyjnych. W zależności od grupy pielęgnacyjnej różna jest też wysokość świadczeń.

Grupa pielęgnacyjna I: Poważna potrzeba pielęgnacji

występuje, jeżeli osoby co najmniej jeden raz w ciągu dnia potrzebują pomocy przy co najmniej dwóch czynnościach z jednego lub kliku zakresów zasadniczej pielęgnacji (przy pielęgnacji ciała, wyżywieniu lub przemieszczaniu się). Dodatkowo kilkakrotnie w ciągu tygodnia musi być potrzebna pomoc w zaopatrzeniu gospodarstwa domowego. Tygodniowy nakład czasu musi obejmować przeciętnie minimum 90 minut dziennie, z tego co najmniej 45 minut musi przypadać na zasadniczą pielęgnację. W 2010 roku świadczenia wynoszą miesięcznie: w przypadku opieki w pełni stacjonarnej 1.023 euro, a w przypadku opieki domowej na świadczenia pielęgnacyjne maksymalnie 440 euro plus zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 225 euro.

Grupa pielęgnacyjna II: Ciężka potrzeba pielęgnacji

występuje, jeżeli osoby co najmniej trzy razy w ciągu dnia w różnych porach potrzebują pomocy przy zasadniczej pielęgnacji (przy pielęgnacji ciała, wyżywieniu lub przemieszczaniu się). Dodatkowo kilkakrotnie w ciągu tygodnia musi być potrzebna pomoc w zaopatrzeniu gospodarstwa domowego. Tygodniowy nakład czasu musi obejmować przeciętnie minimum 3 godziny dziennie, z tego co najmniej 2 godziny muszą przypadać na zasadniczą pielęgnację. W 2010 roku świadczenia wynoszą miesięcznie: w przypadku opieki w pełni stacjonarnej 1.279 euro, a w przypadku opieki domowej na świadczenia pielęgnacyjne maksymalnie 1.040 euro plus zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 440 euro.

Grupa pielęgnacyjna III: Bardzo ciężka potrzeba pielęgnacji

występuje, jeżeli potrzeba pomocy jest tak duża, że wymaga jest stale, w dzień i w nocy. Dodatkowo osoba wymagająca opieki musi kilkakrotnie w ciągu tygodnia potrzebować pomocy w zaopatrzeniu gospodarstwa domowego. Tygodniowy nakład czasu musi obejmować przeciętnie minimum 5 godzin dziennie, z tego co najmniej 4 godziny muszą przypadać na zasadniczą pielęgnację (pielęgnacja ciała, wyżywienie lub przemieszczanie się). W 2010 roku świadczenia wynoszą miesięcznie: w przypadku opieki w pełni stacjonarnej 1.510 euro, a w przypadku opieki domowej na świadczenia pielęgnacyjne maksymalnie 1.510 euro plus zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 685 euro. W przypadku nadzwyczaj wysokiej potrzeby pielęgnacji można jeszcze ustalić tzw. ciężki przypadek w grupie pielęgnacyjnej III.

Ubezpieczony ma możliwość złożenia odwołania od decyzji kasy pielęgnacyjnej.

Ubezpieczenie zdrowotne w Niemczech 2014

Zdrowotne w Niemczech

Wyjeżdżając do legalnej pracy w Niemczech możesz być zmuszony do skorzystania z niemieckiej opieki zdrowotnej. Niemiecka służba zdrowia należy do najlepszych na świecie a ubezpieczenie społeczne zapewnia niemal stuprocentowe pokrycie kosztów leczenia. Warto jednak wspomnieć, że w Niemczech nie istnieje nic takiego jak darmowa służba zdrowia. Opłaty są tu na każdym kroku i nie są to opłaty niskie. Jednakże opłaty te są regulowane z ubezpieczenia, dlatego też bardzo ważne jest jego posiadanie, gdyż nawet krótki pobyt w szpitalu może spowodować, że zamiast wrócić do kraju bogatsi, wrócimy tam z długami. Jadąc do Niemiec, podstawową sprawą którą musisz mieć załatwioną jest ubezpieczenie zdrowotne. Warto też dodać, że posiadanie  ubezpieczenia zdrowotnego jest niekiedy warunkiem otrzymania prawa do pobytu, gdyż ubezpieczenie zdrowotne jest obowiązkowe dla wszystkich studentów i pracowników. Państwowe ubezpieczenie zdrowotne zapewni ci ten komfort, że lekarz wyśle swój rachunek bezpośrednio do ubezpieczyciela, a ty zapłacisz tylko 10 Euro za pierwszą wizytę u lekarza w kwartale. Jeżeli jesteś ubezpieczony prywatnie musisz zapłacić z własnej kieszeni i przedstawić rachunek u ubezpieczyciela. Uważaj gdzie się leczysz i w czasie rejestracji zawsze o to pytaj, gdyż niektórzy lekarze przyjmują tylko prywatnie ubezpieczonych pacjentów. Jeżeli masz tylko państwowe ubezpieczenie, będziesz musiał za wizytę zapłacić i nikt ci tych kosztów nie odda. Lekarze akceptujący państwowe ubezpieczenia oznaczeni są znakami Kassenarzt lub Alle Kassen. Pobyt w szpitalu bezpłatny jest tylko dla niektórych pacjentów, ubezpieczonych w prywatnych firmach. Objęci państwowym ubezpieczeniem zawsze zapłacą za pierwsze 14 dni pobytu w szpitalu. Opłata rozliczana jest w cyklu dziennym, tak więc, jeśli będziesz w szpitalu 3 dni, nie zapłacisz tyle samo co za 14 dni. Nie są to jakieś wysokie koszty, ale trzeba być na nie przygotowanym. Od czerwca 2004 roku można sobie wyrobić europejską kartę ubezpieczenia ważną na terenie całej Unii Europejskiej. Zdecydowanie upraszcza ona procedury otrzymywania każdej pomocy lekarskiej. Zastępuje ona takie druki jak: E111, E111B, E110, E119 i E128. Jeśli jednak zamierzasz zostać na terenie Niemiec na dłużej, musisz przejść na niemiecki system ubezpieczeń zdrowotnych. Składki ubezpieczenia zdrowotnego są równo dzielone pomiędzy pracownika i pracodawcę z wyjątkiem ubezpieczenia wypadkowego, które płaci pracodawca, niezależnie od tego czy jest to ubezpieczenie państwowe czy prywatne. Studenci objęci są specjalnymi zniżkami.

Folgen

Erhalte jeden neuen Beitrag in deinen Posteingang.

Schließe dich 45 Followern an

%d Bloggern gefällt das: